به مجنون گفت روزی عیبجویی
که پیدا کن به از لیلی نکویی
که لیلی گر چه در چشم تو حوریست
بهر جزوی ز حسن او قصوریست
ز حرف عیبجو مجنون بر آشفت
در آن آشفتگی خندان شد و گفت
اگر در دیده ی مجنون نشینی
بغیر از خوبی لیلی نبینی
تو کی دانی که لیلی چون نکویست
کزو چشمت همین بر زلف و رویست
تو قد بینی و مجنون جلوه ی ناز
تو ابرو ، او نگاه ناوک انداز
تو مو بینی و مجنون پیچش مو
تو ابرو ، او اشارت های ابرو
دل مجنون ز شکر خنده خونست
تو لب می بینی و دندان که چونست
کسی کاو را لیلی کرده ای نام
نه آن لیلی است کز من برده آرام
اگر می بود لیلی بد نمی بود
ترا رد کردن او حد نمی بود
وحشی بافقی
سلام بر محمد و قلب آسمانیش . سلام بر آسمان محمد
سلام بر آنانی که محمدی می اندیشند و سیاه و سفید و هاشمی و حبشی را همه و همه در برابر خداوند بنده می دانند و هیچ کسی را بر دیگری برتری نمی دهند . سلام بر روح بلند آنانی که مانند حضرت محمد همه بنده های از همه جا رانده شده را با آغوش باز می پذیرفتند و برای رستگاری گنهکاران گریه می کردند و دست به دعا بر می داشتند .
سلام بر آن روح های نامتناهیی که تنها سیاست و برنامه راهبردیشان برای پیشبرد برنامه هایشان صداقت بود و مهربانی
و سلام بر حضرت غوث الصادق حاج سید علی اشرف صادقی که در دوران کمبود ها و نابسامانی های روح و روان َ بار دیگر نام و یاد و روش و سیره حضرت محمد را در زمان ساری و جاری ساخت
یکی دیگر از آفت هایی که در کمین سالکین طریقت قرار دارد و بیشتر مبتلا به افرادی است که از سطح دانش بالایی برخوردار هستند این است که حالات و احوالات خود و یا دیگر سالکین با حالات و احوالات عرفایی که در کتب پیشین نقل شده است تطبیق می نمایند .
به عبارتی ملاک تمیز حالات افراد را سخن پیشینیان می دانند . در حالیکه بازهم به دلیل تفاوت های فردی سالکین َ شرایط متفاوت زمان و مکان و همچنین آداب طریقت ها و از همه مهمتر دستورات حضرت پیر َ قطعا باید احوالات افراد با هم متفاوت باشد و ما هیچ سندی نداریم که مثلا احوالات من حتما باید مانند مولوی باشد یا چرا شیخ ابوالحسن اینگونه بود ولی فلانی آنگونه است .
این همان مفهوم مبنایی است که حضرت پیر غریب َ حاج سید علی اشرف صادقی می فرمودند : بابا عارف به دیگران نباشید عارف به الله باشید .
یکی از آفت هایی که در طی طریق ممکن است سالک را دچار تشویش نماید و یا او را از هدف و غایت خود دور نماید َ تغییر توجه از پیر به سایر افراد طریقت به ویژه پیشکسوت ها می باشد .
بعضا سالک به دلایل مختلف نسبت به عملکردها و رفتار برخی از پیشکسوت های طریقت توجه بیشتری می نماید و حتی از آن ها الگو برداری می نماید در حالیکه احوالات سالکین به دلیل تفاوت های فردی و تفاوت در مراحل طریق قابل الگو برداری و همچنین قضاوت نیست.
در طریقت فقط می باید دل در کف پیر نهاد و غیر از ایشان با هیچ کس رابطه مریدی و تربیتی نداشته باشیم .
یکی از کارکردهای سلوک و طی طریق در طریقه معظمه علویه قادریه صادقیه َ تهی شدن از خود و تمامی صفاتی است که به نحوی فرد را در مسند قضاوت پیرامون دیگران می نشاند .
به عبارتی آن کس که به هر دلیلی روی به وادی سلوک می نهد از دیگر وادی های معمول و مرسوم باید خسته شده باشد و نمی توان پایی در عوالم نفسانی و دنیایی داشت و گاهی گامی در وادی سلوک
برخی از مظاهر و یا معیارهای سلوک حقیقی در این طریقت عبارتند از :
۱- به دنبال اظهار نظر در باره دیگران نیست ( درویشی و درخویشی )
۲- هیچگاه خود را از دیگران برتر نمی داند ( حتی اگر برتر باشد )
۳- هیچگاه به داشته ها ُ سوابق و ارتباطاتش نمی نازد و همیشه نگران از دست دادن احوالات فعلیش می باشد
۴- هیچگاه خود را از دست نفس در امان نمی داند و خود را در همه احوالات مستحق عذاب و توبیخ می داند
۵- همیشه و در همه احوال خود را نیازمند سلوک و ریاضت می داند