دهه محرم که می آید و به روز عاشورا که نزدیک می شویم ، دل بی اختیار آسمانی می شود . نمی دانم چه ارتباطی بین پرواز آسمانی امام حسین ( ع ) در ظهر عاشورا و وصال اگاهانه حضرت باباصادقی در ظهر جمعه است .  

اما هرچه باشد از یک عشق نامتناهی بین باباصادقی و مولایش حسین ابن علی سرچشمه می گیرد . خودشان می فرمودند : سنخیت و محبت ، متابعت می آورد ...

در ماتم آل علی ...

در ماتم آل علی، خون همچو دریا می رود
تیغ است و بر سر می زند دست است و بالا می رود

از عشق آل بوالحسن این تیغ زن و آن سینه زن
داد و فغان مرد و زن، تا عرش اعلی می رود
...
پیراهن شمع خدا، یعنی حسین و مجتبی
جانها همی گردد فدا، سرها به یغما می رود

کوتاه کن انکار را بدعت مگو این کار را
این سوگ آل حیدر است این خون نه بیجا می رود

روی زمین پر همهمه در دست جانبازان قمه
خون از برو دوش همه، از فرق تا پا می رود

من چون ننالم این زمان، مرد و ضعیف و ناتوان
کین برق آه عاشقان، از سنگ خارا می رود

از ابن سعد بیوفا، شامی و شمر پر جفا
بر آل و بیت مصطفا، چندین تعدا می رود

بغداد گردد لاله گون، در روز عاشورا به خون
و از کاظمین آن سیل خون تا طاق کسری می رود

و از طاق کسری سرنگون ریزد به پای بیستون
و از بیستون آید برون، سوی بخارا می رود

خون سیاوش شد هبا در ماتم آل عبا
تا دامن روز جزا تا جیب عقبا می رود

من سنی ام نامم رضا، کلب امام مرتضی
درویش عبدالقادرم راهم به مولا می رود  

   شیخ رضا طالبانی کرکوکی

تصویر حضرت حاج سید علی اشرف صادقی

 

یارم چو قدح به دست گیرد

امام حسین (ع) و طریقت

ماه محرم علاوه بر محاسن و ویژگی های کم نظیرش از بعد طریقتی دارای دو نکته مهم است :  

1- تمام حرکت امام حسین (ع) برای وفای به عهد و اتمام حجت بود  

2- بزرگترین ایثار در راه طریقت ، بذل همه هستی برای آگاه سازی جامعه است .  

امام حسین به عنوان امام زمان خود و قطب معرفت ، همه هستی اش را در طبق ایثار نهاد تا هم به عهد خود با خدای یکتا وفا کرده باشد و راه غیر او را نرود و هم اتمام حجت کند تا جامعه در سرازیری انحطاط ، بدون حجت نیافتد . افسوس که مثل همیشه نفهمیدند و نفهمیدیم و فقط پس از ایشان گفتند و می گوییم : ای کاش ... 

اما از اکنون غافل هستیم

گر یار نظر کند به رویم در اوجم و جام می بدستم