آن چه پیر دوست دارد تمسک به قرآن ُ تهذیب اخلاق و کسب مکارم اخلاقی است .
طریقت همان باب علی است که باید از آن گذشت تا به شهر مدینه فاضله محمد ( ص ) وصل شویم
...چله چشم این است که به چشم فرمان بدهیم که در اختیار ما باشد . اما در اثر تمرین است و تا تمرین نکنید نمی توانید . اول باید با نفس مبارزه کنید . از این گوش می گیرید و از آن گوش خارج می کنید . در شب جمعه و سه شنبه همان هستیم که بودیم . اول نکشیدن سیگار است که بسیار شروع سهل و آسانی است ، که نه قوت جان است ، نه جسم ، نه عقل ، نه چشم و نه دست و پا . پس چیست ؟
هیچ ، عادتی است که به علت محیط یا جوانی یا مکان یا رفیق بد به آن مبتلا شده ایم . چون مبتلا شده ایم و برایمان عادت شده به مضرات آن اهمیت نمی دهیم .
پیر می گوید ؛ اجرا نمی کنیم . بعد می خواهیم چله چشم بگیریم ؟ مقدور نیست . چون اول سیگار را ترک نکردی و برای سلامتی بدن و بد بو بودن کنار نمی گذاری ، چطور چشمی که محرک نفس شیطانی است می توانی کنترل کنی ؟
محرک نفس شیطانی چشم است و محرک نفس ربانی ، انبیاء و اولیاء و ...
بهترین لذت برای عارف َ واصل شدن است . برای ما ۷۰ هزار حجاب و برای اولیاء یک حجاب و آن جسم ظاهری و ناسوتی آن هاست . فتبارک الله احسن الخالقین شامل آن هاست . آن ها تاج آدمیت بر سر دارند و همه ملائکه و اجنه برآن ها تعظیم می کنند .
( لقد کرمنا بنی آدم ) یعنی صادق و تقی َ بنی آدم ...
...آنان که در عرفان عملی هستند در تواضع و فروتنی هستند.
انسان وقتی حرکت کرد از ابتدای مسیر حرکت تا انتها که به تواضع و فروتنی می رسد دارای دوازده نشان می شود که در او ظهور خواهد کرد . اولین نشان این عارف که به مقام عجز و تواضع و فروتنی می رسد این است که همه بنده های خدا را از خود بالاتر می داند . عارف بالله است . دریا است . گنج است و خودش را از همه بندگان خدا ناچیز تر می داند . همیشه به زبان می آورد و در عمل ثابت می کند و می گوید : همه بندگان خدا از من بالاتر و والاترند و به چشم حقارت به هیچ کس نمی نگرد .
امام صادق (علیه السّلام) گوید : شنیدم می فرمودند : به راستی در آسمان دو فرشته اند که بر بنده گماشته اند ، هر که برای خدا تواضع کند او را بالا برند و هر که تکبر کند او را پست کنند.
یکی از توصیه های اکیدی که حضرت حاج سید علی اشرف صادقی به مریدان و علاقمندان می فرمودند این بود که مبادا اعمال و رفتار شما نام و نشان طریقت و درویشی را تحت تاثیر قرار دهد و باعث بشوید که دیگران تصور اشتباهی از طریقت در ذهن خود ایجاد نمایند و...
این توصیه اکید هرچند بار برای ما تکرار شود باز هم ضرورت دارد تا دوباره و به شکلی جدی به آن توجه و تامل نماییم . گاهی دفاع ما ُ تبلیغ ما ُ توضیح ما و اعمال ما آنچنان در هاله تعصب و حتی جهالت قرار می گیرد که به مذاق هیچ کس خوش نمی آید هر چند ما برای دیگران سلوک نمی کنیم و نظر دیگران نباید ما را از ادامه مسیر منحرف کند اما عکس آن هم درست است که نباید رفتار و عملکرد ما به نحوی باشد که دیگران مجموعه رفتار های ما را با همه طریقت یکسان ببینند . لذا بر ما واجب است که با تاسی به سیره فردی و اجتماعی ائمه اطهار و پیران طریقت به ویژه حضرت حاج سید علی اشرف صادقی سلوک اجتماعی خود را بر اساس معیار صداقت و تحمل و بردباری بنا نهیم و در جامعه ُ طریقت علوی را به صورت ملموس به منصه ظهور بنشانیم
یادآوری این نکته هم جالب است که همه ما بر اساس حسن خلق و رفتار و منش بزرگوارانه حضرت پیر به طریقت گرایش پیدا کردیم . پس تکبر ُ نخوت و عجب و... در ما نباید جایی داشته باشد